Bharat

भरत

का अचानक हाक आली येण्या स्वगृहाला

प्रश्न पडला परी बोध होईना जीवाला

काय असे घडावे उमजेना रथी हेलावला

तर्क, प्रश्न उफाळिले स्वस्थता ना जीवाला [1]

            प्रासादिहि नीरव कशी स्तब्धता बघता

            कुणी ना केले ना रयतेनी स्वागता

            जागीच पाय थिजले ती बघून मौनता

            विचारू कुणा, भाष्य नाही कशी ही रुक्षता  [2]

हर्षिली मनी मंथरा बघूनी भावी राजाला

राजमाता बघ भरत आला राज्याभिषेकाला

मनी हसली राजमाता आलिंगीता तनयाला

त्या भयाण शांतातेला कळेना प्रकार हा कसला  [3]

            दुरुनी बघता दोन माता अश्रु ओघळिता

            काय झाले तात का असे पहुडले धरतीला

            जवूनी बघता निष्क्रिय त्या पित्याला

            टाहो फोडी, अश्रु ढाली बघूनी त्या शवाला  [4]

गेला उठूनी वृत्त विचारी जावून मंथरेला

तिने अति हर्षि वरतला प्रसंग झालेला

ऐकताची न उमगे रोग कसा हा मातेला

वडील बंधुला स्वार्था घालविलेस वनवासाला  [5]

            सांगे आता ना उरले झालो अनाथ मी दुबळा       

            निघाला स्वये वनी भेटण्या प्राणप्रिय त्रिकुटला

            घेतले स्वये अनुज, माता अन राजगुरूला

            जात होता  वनी वनी धुंडला अखेर रामाला  [6]

प्रत्यक्ष सामोरे उभे त्रिकुट ते बघता

सद्गतीत झाला वनवेशात त्यांना बघता

चरण धरले प्राक्षिले चरण बांध अश्रूचा फुटला

दोन हृदये एक झाली विसवली एक चित्ता  [7]

            पुरे वनवास चल परतू स्वगृहाला

            करू नको पारखी अनाथ अयोध्येला

            नको प्रार्थना करूस भरता दुरावू कसा वचनाला

            जावूनी परत तू सांभाळ प्रजाजनाला   [8]

माला न उमजे काय करावे कसे परतावे

जातो घेवुनी पादुका मम शिरी त्वा ठेवावे

बसवूनी सिंहासनी पादुका तुज नित्य स्मरावे

राज्य ना माझे असे पादुकाचे तयाच्या मी रमावे  [9]

            त्यागले सिंहासन, प्रासाद, भुलला मऊ शैयेला

            वर्षे चवदा कुटीत राहुनी सौरक्षीले प्रजेला

            आनंदला मग राम येता, अर्पिले तव चरणी सर्वस्वाला

            धन्य धन्य भरता कसा  वाणू तुझ्या बंधु प्रेमाला.

                                                            [बाळ लोखंडे]