A poem on Manthara

मंथरा तू

आठवती बालपणाचे दिवस पाखरांचे,

गोंजारिले, नटविले,चारविले दाणे मोत्याचे,

कधी न धरले मनी माझे अन सवतीचे,

दृष्ट लागली नजर फिरली घरभेदीची. [1]

                           सुचलेच कसे ग तुला मंथरा,

                        ओतलास तू कानी निखारा,

                           पेटविलेस तू रान अन आवारा,

                           धगधगला प्रासाद असा साजरा.[2]

उन्माद माजला कुविचाराचा भोवती पसारा,

भटकली  नाव लागला ना किनारा,

काय साधले कसे उडविले वनी पाखराला,

मंथरेंनी डाव साधला मीन लागला गळाला [3]

                           बिछडले आप्त गणगोत खंत ना जीवाला,

                           पुरविले मी मम हट्ट करुनी जवळ मंथरेला,

                           संचारीली ती रोम रोमी होण्या जीवन उज्वला,

                           परी सत्य आणि त्याज्य ना गवसले सुराला [4]

काय कसले न जाणता विश्वासले

पश्चाताप होता मन उदासिले

वेळ घटका निसटून जाई कुठेसा

उरल्या जीवनी गळी लागला फासा.[5]                    [बाळ लोखंडे]